Hallo allemaal, voor de laatste keer!

Vanavond vlieg ik terug, dus mijn laatste uurtjes mijn ingegaan. De tijd is erg snel gegaan, en zoals ik al vermoedde hadden we geen tijd voor internet de laatste week!

Ik ben gisteren met de bus vanuit Kumasi naar Accra gegaan om naar huis te vliegen, Eva is de andeere kant op gegaan, naar het Noorden, naar Tamale omhet Mole park te zien en ook een paar dagen vrijwilligerswerk te doen. Toen ik de bus instapte dacht ik: WAUW!! zo luxe is de 1e klas coupe van de NS niet eens, super ruime stoelen, airo, Tv, heel veel beenruimte, verstelabre stoelen! En de bus was leeg, dus had alle rust.....Totdat mij droom werd verstoort door een groep Duitsters die binnenkwamen (Na 15 min onderweg te zijn kwamen ze nog binnen) en een enorme stank met zich meebrachten! Ik zeur niet, het was echt net te harden! Zure melk ofzo...niet gezond. De puistige jongen naast me had opengekrapte muggenbulten die ontstoken waren, die hij vervolgens open begon te krabben en hij had niet door dat er daardoor bloed vrij kwam. Toen die sliep kwam er een straaltje kwijl uit zijn mond. Ik dacht eerst; wat een triest gezeldschap, maar toen ik even goed observeerde bleek dat ze ook echt niet helemaal goed waren...tja dat is dan wel weer zielig. Om alles compleet te maken begon er ook nog iemand te kotsen en zakte mijn rugleuning iedere keer naar achteren.

Na mijn laatste verhaal ben ik Eva gaan ophalen en het was natuurlijk super leuk om een bekend gezicht hier te zien! Ik voelde me helemaal ervaren hier haha. We zijn de volgende dag nogmaals op zoek gegaan naar ons mysterieuze Hotel en hebben flink wat mensen aan het werk gezet. Dat is zo leuk van her, je vraagt iets aan iemand, en ze gaan gelijk voor je bellen, andere mensen inschakelen of ze lopen met je mee. Zo hebben we zeker wel 5 mensen aan het werk gezet, maar helaas! Ik had nogmaals op google gekeken, en we zijn gelopen naar de plek maar niks! Toen zijn we met de taxi gegaan naar het gebied waar het zou moeten zijn (anders als op google maps) maar wat moet je beginnen in een wijk zonder straatnamen! Helaas pindakaas dus. Ik heb Eva de markt laten zien, vooral de visafdeling was haar absoulte favoriet hahah! We hebben veel door Accra gelopen en zijn ook naar de kust geweest waar we prachtig uitzicht hadden op de zee vanaf een rots. Vanaf het strand liepen we wat langs de kust toen ik tegen Eva zei: zouden we misschien in James Town zijn? (sloppewijk in accra, volgens lonely planet is het handig om daar een gids te nemen en vooral niet in het donker daar te lopen...)en ja hoor, na 20 meter een bordje James Town. Armmoedig,viezig en wat naargeestig enhet eerste wat de kids daar zeggen is: hello! Give money!? Dat zet de toon. Net toen we het gevoel hadden, misschien beter om op te stappen, bood zich een gids aan, die wij vriendelijk af sloegen en snel de trotro namen naar ''veilig gebied''.

We zijn dinsdag doorgegaan naar Cape Coast (met trotro, waarin iedereen gezellig voluit christelijke liedjes zat mee te zingen en waar onze nagels werden gelakt door mijn buurvrouw, onderweg nog een lekke band kregen die ter plekke werd gerepareerd) waar we naar een in Nederland geboekt resort gingen. Daar voelde ik me echt de rijke verwende toerist. Mooie lemen hutjes, maar dan met super mooie beschildering, mooi restaurant met beschilderingen en uitzicht op strand met palmbomen en wilde zee die tegen de rotsen werd geslagen. We liepen een eindje over het strand en kwamen bij een dorp dat zeker indruk op me heeft gemaakt. Echte krotjes, zelf in elkaar gezet met hout en golfplaten enhele oude huisjes die in de koloniale tijd mooi waren geweest, maar er nu spookachtig bij stonden. Echte afrikaanse tafrelen met blote jongetjes, vrouwen die buiten koken met gebogen ruggen en natuurlijk een dorpsgek...lucky us! Roxan Appientus was zijn naam (dat heeft hij wel 1000x verteld), net als I Love you, I'am Micheal Jackson, I want to go to Europe, butI have no money, God blessyou etc etc. Hij leit ons zijn dorp zien toen we op zoek waren naar wat water en koekjes en kwamen niet meer van hem af. Hij was flnk in de war en begon midden in een zin te bidden of tegen zichzelf te praten...tijd om op te stappen. De eerste dag hebben we lui gedaan en hebben we gezwommen, gegeten (vers fruit!! pannekoekjes met chocola!!Heaven!) en gezont (bewolkt maar goede temperatuur). Aan het strand kwamen er jongetjes uit het dorp naar ons toe, die zich duidelijk verveelde en die onze blanke huid erg interessant vonden. Ze gingen op onze benen liggen en veegde het zand van onze benen. Ze lagen letterlijk aan onze voeten hahah. Ze klomen vervolgens in de palmbomen om er een kokosnoot uit te halen en die voor ons open te hakken.Vreemd om te ervaren...

De volgende dag waren we een stuk actiever en gingen we op pad naar kakum national park. Met de taxi naar de hoofdweg, daar wachten op een trotro die ons naar het stadje bracht. Natuurlijk kwamen er gelijk taxichauffeurs op ons af die zeiden dat er geen trotro's die dag zouden gaan naar Kakum. Wij achterdochtig als we zijn opgevoed vonden dat wat ongeloofwaardig aangezien ons was verteld dat er een trotro ging naar het park. Dus wij liepen verder en vroegen het iemand anders, die hetzelfde verhaal vertelde...Wij baalde flink natuurlijk maar na goede onderhandelingen besloten we een taxi voor de hele dag te huren die ons daarna naar cape coast en elima zou brengen voor 40 cedi (€24 ongeveer). De rit erheen was niet bepaald ontspannen te noemen aangezien hij met een noodgang reed en alle obstakels (andere auto's,, voetgangers en kuilen) op een haar na miste. Aangekomen in Kakum gingen we de canopy walk doen. Dat is een route waarbij je over touwbruggen van boom naar boom loopt, zo'n 250 meter boven de grond over het regenwoud. Ik heb lichtelijke hoogtevrees, maar na die taxirit was dit een eitje! Omdat de bomen zo ver reiken lijkt het ook niet alsof je zover boven de grond zit. Na onze wandeling gingen we door naar fort Elmina. Maar we wilde eerst een stop maken bij het Hans cottage, een hotel waar ook een restaurant bij zit waar je vanaf je tafel een krokidil van 7 meter afstand kunt zien liggen. We twijfelde eerst of ze wel echt waren aangezien er eentje lange tijd met open bek heel stil lag, maar na een tijdje kwam hij in actie (naja, hij verplaatste zijn poot en deed zijn bek weer dicht). In Elmina aangekomen stormde de verkopers op ons af en moesten we ons losrukken van iedereen...best vermoeiend. Fort Elmina is vroeger een slavenfort geweest, waar ook de Nederlanders slaven hebben gehandeld...Gelukkig werd ons niet gevraagd of wij Nederlands waren want tja opzo'n momentben ik zeker niet trots opons landje..verschrikkelijk dat er in zo'ndonkere kelder mensen op elkaar gepakt zatenmet plas,poep en kots. Het was erg indrukwekkend om daar in die kelders te staan en te bedenken wat er is gebeurd (en door wie).

Toen we weer buitenkwamen was onze taxi met chauffeur in geen velden of wegen te bekennen...we hadden hem niet betaald dus waren er wel van overtuigd dat hij terug zou komen. Hij was daarvoor wat boos geweest op ons omdat we zijn tijd hadden verdaan door te gaan eten in het Hans cottage (dat hadden we niet verteld vantevoren), terwijl wij dachten; we betalen je voor de hele dag, dus het is onze tijd! Misschien was dit zijn wraak haha. Hij kwam in ieder geval nog voordat we besloten om niet meer op hem te wachten. Ohw sorry, I was visiting a friend....dat zal in ieder geval geen leugen geweest zijn. Ik vond het eigenlijk jammer dat we niet nog even het stadje door konden, maar we hadden met hem afgesproken dat hij daarnazou brenegn in cape coast dus we hielden aan dat plan vast. Ook in cape coast staat een slavenfort dat we bezochten. Hetzelfde verhaal en net zo indrukwekkend. Waar we ons vooral over verbaasde was over de manier waarop de man over het fort en de geschiedenis vertelde, helemaal geen wrok of vijandigheid. Nee, hij vond het een leermoment voor iedereen, om deze geschiedenis niet te latenherhalen. Respect daarvoor. De taxichauffeur hadden we verteld dat we zelf verder zouden gaan, dus we wandelde nog wat door cape coast maar hadden het snel weer gezien dus gingen op zoek naar een trotro die ons terug kon brengen.

We gingen opvrijdag door naar Kumasi. Daar aangekomen gingen we op zoek naar het hotel dat we hadden geboekt maar bij aankomst bleek dat er iets fout was gegaan met de reservering waardoor er alleen maar een master bedroom voor ons was. We hadden geen zin om op dat tijdstip nog door Kumasi te zwerven, dus namen de kamer. De volgende dag vroegen we om dereguliere kamer (die vrij zou zijn volgens de man van de vorige dag) maardie was onverwachtsnog niet beschikbaar. Dus we pakte onze tassen weer en gingen op zoek naar een ander hotel. Dat vonden we snel en daar namen we een kamermet een donkere kamer die nog half in aanbouw was waardoor het naar cement rook, maar heerlijk grote bedden. In kumasi gingen we nogmaals naar de markrt, maar dit keer naar de grootste van west-Afrika. Grappig genoed verkochte ze er preceis hetzelfde (vis, opgerolde varkenshuid, tandeborstels, sieraden, fruit en potten en pannen en heel veel 2ehands schoenen) als in Accra, dus we hadden het snel gezien. We gingen hierna naar het paleis van de Ashantikoning. Wij hadden een prachtig paleis met goed en zilver verwacht, maar we moesten onze verwachtingen hierover iets bijstellen want het bleek ten eerste dag we niet in het huidige paleis mochten komen (door de bomen heen hebben we er wel een glimp van opgevangen, maar het zag er meer uit als een luxe villa). Het museum waar we doorheen geleid werden was vroeger het paleis geweest (t was meer een groot herenhuis). Geen antiek ledikant en goud servies, maar een oude zwart-wit televisie, een bruin leren stoel en allerlei meubels die er in die tijd bij hoorde!! Na deze rondleiding begon er eentropische stprm waardoor we even de tijd hadden om te bedenken wat we nog meer konden gaan doen..maar we konden niet veel meer bedenken, aangezien we al door de highlights van Kumasi heen waren!

De volgende dag gingen we daarom een stukje verder dan kumasi, naar het bosmtwi meer. Met de trotro, over naar een andere, en weer een andere, stukje met de taxi en toen waren we er. RUST dacht ik! Maar helaas, er kwam meteen iemand op ons af die wilde dat we bij het informatiecentrum kwamen. Daar kregen we wat uitleg over het ontstaan van het meer en werd ons een papier gegeven over de donatie die je kon geven.Hierna bleef het stil en we zeiden dat we daar geen behoefte aan hadden, maar de man bleef (heel vervelend) doorgaan op het balang van donaties voor het planten van nieuwe bomen. Na een kwartier hadden we allebei een punthoofd van deze man en nogmaals vertelde ik hem dat we al een tijd in Ghana waren en aan verschillende goede doelen hadden gegeven, en dat het nu klaar was. Uiteindelijk liet hij ons met rust, al was het niet met een lach op zijn gezicht hahah. We liepen een stukje langs het meer dat omringt is door bergen (soort italie-idee) en dronken een kopje thee waar we werden afgezet met de prijs. Ik had het daarna al weer redelijk snel gehad en we gingen weer terug! 'S avonds aten we voor het allerlaatste samen en daar werd ik wel een beetje treurig van.We vierde het einde van onze vakantie samen met een bananenmilkshake.

De volgende dag vertrok Eva naar Tamale en ik een paar uur later naar Accra, waar ik me vermaakte door mijn tas in te pakken, paspoort op te halen en nog wat souvenirs kocht (bij een oude bekende die mij natuurlijk herkende, maar ik hem in eerst instantie niet haha) en natuurlijk door weer heel wat vrienden te maken. (tja alleen ben je een ''makkelijke prooi'', dus heb weer heel wat handen mogen schudden en verzoeken gekregen om e-mail of telefoonnummers uit te wisselen)..

Inmiddeld ben ik weer thuis en probeer mijn best te doen om weer te wennen aan het mooie weer hier in nl! Gek om weer in een mooi schoon huis met mooie spullen te zijn, te ontbijten wat ik maar wil (in plaats van wit brood met jam iedere dag) en zelfs te kunnen typen zonder dat de computer vastloopt. Ik heb in ieder geval een SUPER leuke tijd gehad!

Nogmaals bedankt voor al jullie lieve berichtjes en medeleven!

liefs van mij.