laatste week, laatste dag!

Hallo allemaal, voor de laatste keer!

Vanavond vlieg ik terug, dus mijn laatste uurtjes mijn ingegaan. De tijd is erg snel gegaan, en zoals ik al vermoedde hadden we geen tijd voor internet de laatste week!

Ik ben gisteren met de bus vanuit Kumasi naar Accra gegaan om naar huis te vliegen, Eva is de andeere kant op gegaan, naar het Noorden, naar Tamale omhet Mole park te zien en ook een paar dagen vrijwilligerswerk te doen. Toen ik de bus instapte dacht ik: WAUW!! zo luxe is de 1e klas coupe van de NS niet eens, super ruime stoelen, airo, Tv, heel veel beenruimte, verstelabre stoelen! En de bus was leeg, dus had alle rust.....Totdat mij droom werd verstoort door een groep Duitsters die binnenkwamen (Na 15 min onderweg te zijn kwamen ze nog binnen) en een enorme stank met zich meebrachten! Ik zeur niet, het was echt net te harden! Zure melk ofzo...niet gezond. De puistige jongen naast me had opengekrapte muggenbulten die ontstoken waren, die hij vervolgens open begon te krabben en hij had niet door dat er daardoor bloed vrij kwam. Toen die sliep kwam er een straaltje kwijl uit zijn mond. Ik dacht eerst; wat een triest gezeldschap, maar toen ik even goed observeerde bleek dat ze ook echt niet helemaal goed waren...tja dat is dan wel weer zielig. Om alles compleet te maken begon er ook nog iemand te kotsen en zakte mijn rugleuning iedere keer naar achteren.

Na mijn laatste verhaal ben ik Eva gaan ophalen en het was natuurlijk super leuk om een bekend gezicht hier te zien! Ik voelde me helemaal ervaren hier haha. We zijn de volgende dag nogmaals op zoek gegaan naar ons mysterieuze Hotel en hebben flink wat mensen aan het werk gezet. Dat is zo leuk van her, je vraagt iets aan iemand, en ze gaan gelijk voor je bellen, andere mensen inschakelen of ze lopen met je mee. Zo hebben we zeker wel 5 mensen aan het werk gezet, maar helaas! Ik had nogmaals op google gekeken, en we zijn gelopen naar de plek maar niks! Toen zijn we met de taxi gegaan naar het gebied waar het zou moeten zijn (anders als op google maps) maar wat moet je beginnen in een wijk zonder straatnamen! Helaas pindakaas dus. Ik heb Eva de markt laten zien, vooral de visafdeling was haar absoulte favoriet hahah! We hebben veel door Accra gelopen en zijn ook naar de kust geweest waar we prachtig uitzicht hadden op de zee vanaf een rots. Vanaf het strand liepen we wat langs de kust toen ik tegen Eva zei: zouden we misschien in James Town zijn? (sloppewijk in accra, volgens lonely planet is het handig om daar een gids te nemen en vooral niet in het donker daar te lopen...)en ja hoor, na 20 meter een bordje James Town. Armmoedig,viezig en wat naargeestig enhet eerste wat de kids daar zeggen is: hello! Give money!? Dat zet de toon. Net toen we het gevoel hadden, misschien beter om op te stappen, bood zich een gids aan, die wij vriendelijk af sloegen en snel de trotro namen naar ''veilig gebied''.

We zijn dinsdag doorgegaan naar Cape Coast (met trotro, waarin iedereen gezellig voluit christelijke liedjes zat mee te zingen en waar onze nagels werden gelakt door mijn buurvrouw, onderweg nog een lekke band kregen die ter plekke werd gerepareerd) waar we naar een in Nederland geboekt resort gingen. Daar voelde ik me echt de rijke verwende toerist. Mooie lemen hutjes, maar dan met super mooie beschildering, mooi restaurant met beschilderingen en uitzicht op strand met palmbomen en wilde zee die tegen de rotsen werd geslagen. We liepen een eindje over het strand en kwamen bij een dorp dat zeker indruk op me heeft gemaakt. Echte krotjes, zelf in elkaar gezet met hout en golfplaten enhele oude huisjes die in de koloniale tijd mooi waren geweest, maar er nu spookachtig bij stonden. Echte afrikaanse tafrelen met blote jongetjes, vrouwen die buiten koken met gebogen ruggen en natuurlijk een dorpsgek...lucky us! Roxan Appientus was zijn naam (dat heeft hij wel 1000x verteld), net als I Love you, I'am Micheal Jackson, I want to go to Europe, butI have no money, God blessyou etc etc. Hij leit ons zijn dorp zien toen we op zoek waren naar wat water en koekjes en kwamen niet meer van hem af. Hij was flnk in de war en begon midden in een zin te bidden of tegen zichzelf te praten...tijd om op te stappen. De eerste dag hebben we lui gedaan en hebben we gezwommen, gegeten (vers fruit!! pannekoekjes met chocola!!Heaven!) en gezont (bewolkt maar goede temperatuur). Aan het strand kwamen er jongetjes uit het dorp naar ons toe, die zich duidelijk verveelde en die onze blanke huid erg interessant vonden. Ze gingen op onze benen liggen en veegde het zand van onze benen. Ze lagen letterlijk aan onze voeten hahah. Ze klomen vervolgens in de palmbomen om er een kokosnoot uit te halen en die voor ons open te hakken.Vreemd om te ervaren...

De volgende dag waren we een stuk actiever en gingen we op pad naar kakum national park. Met de taxi naar de hoofdweg, daar wachten op een trotro die ons naar het stadje bracht. Natuurlijk kwamen er gelijk taxichauffeurs op ons af die zeiden dat er geen trotro's die dag zouden gaan naar Kakum. Wij achterdochtig als we zijn opgevoed vonden dat wat ongeloofwaardig aangezien ons was verteld dat er een trotro ging naar het park. Dus wij liepen verder en vroegen het iemand anders, die hetzelfde verhaal vertelde...Wij baalde flink natuurlijk maar na goede onderhandelingen besloten we een taxi voor de hele dag te huren die ons daarna naar cape coast en elima zou brengen voor 40 cedi (€24 ongeveer). De rit erheen was niet bepaald ontspannen te noemen aangezien hij met een noodgang reed en alle obstakels (andere auto's,, voetgangers en kuilen) op een haar na miste. Aangekomen in Kakum gingen we de canopy walk doen. Dat is een route waarbij je over touwbruggen van boom naar boom loopt, zo'n 250 meter boven de grond over het regenwoud. Ik heb lichtelijke hoogtevrees, maar na die taxirit was dit een eitje! Omdat de bomen zo ver reiken lijkt het ook niet alsof je zover boven de grond zit. Na onze wandeling gingen we door naar fort Elmina. Maar we wilde eerst een stop maken bij het Hans cottage, een hotel waar ook een restaurant bij zit waar je vanaf je tafel een krokidil van 7 meter afstand kunt zien liggen. We twijfelde eerst of ze wel echt waren aangezien er eentje lange tijd met open bek heel stil lag, maar na een tijdje kwam hij in actie (naja, hij verplaatste zijn poot en deed zijn bek weer dicht). In Elmina aangekomen stormde de verkopers op ons af en moesten we ons losrukken van iedereen...best vermoeiend. Fort Elmina is vroeger een slavenfort geweest, waar ook de Nederlanders slaven hebben gehandeld...Gelukkig werd ons niet gevraagd of wij Nederlands waren want tja opzo'n momentben ik zeker niet trots opons landje..verschrikkelijk dat er in zo'ndonkere kelder mensen op elkaar gepakt zatenmet plas,poep en kots. Het was erg indrukwekkend om daar in die kelders te staan en te bedenken wat er is gebeurd (en door wie).

Toen we weer buitenkwamen was onze taxi met chauffeur in geen velden of wegen te bekennen...we hadden hem niet betaald dus waren er wel van overtuigd dat hij terug zou komen. Hij was daarvoor wat boos geweest op ons omdat we zijn tijd hadden verdaan door te gaan eten in het Hans cottage (dat hadden we niet verteld vantevoren), terwijl wij dachten; we betalen je voor de hele dag, dus het is onze tijd! Misschien was dit zijn wraak haha. Hij kwam in ieder geval nog voordat we besloten om niet meer op hem te wachten. Ohw sorry, I was visiting a friend....dat zal in ieder geval geen leugen geweest zijn. Ik vond het eigenlijk jammer dat we niet nog even het stadje door konden, maar we hadden met hem afgesproken dat hij daarnazou brenegn in cape coast dus we hielden aan dat plan vast. Ook in cape coast staat een slavenfort dat we bezochten. Hetzelfde verhaal en net zo indrukwekkend. Waar we ons vooral over verbaasde was over de manier waarop de man over het fort en de geschiedenis vertelde, helemaal geen wrok of vijandigheid. Nee, hij vond het een leermoment voor iedereen, om deze geschiedenis niet te latenherhalen. Respect daarvoor. De taxichauffeur hadden we verteld dat we zelf verder zouden gaan, dus we wandelde nog wat door cape coast maar hadden het snel weer gezien dus gingen op zoek naar een trotro die ons terug kon brengen.

We gingen opvrijdag door naar Kumasi. Daar aangekomen gingen we op zoek naar het hotel dat we hadden geboekt maar bij aankomst bleek dat er iets fout was gegaan met de reservering waardoor er alleen maar een master bedroom voor ons was. We hadden geen zin om op dat tijdstip nog door Kumasi te zwerven, dus namen de kamer. De volgende dag vroegen we om dereguliere kamer (die vrij zou zijn volgens de man van de vorige dag) maardie was onverwachtsnog niet beschikbaar. Dus we pakte onze tassen weer en gingen op zoek naar een ander hotel. Dat vonden we snel en daar namen we een kamermet een donkere kamer die nog half in aanbouw was waardoor het naar cement rook, maar heerlijk grote bedden. In kumasi gingen we nogmaals naar de markrt, maar dit keer naar de grootste van west-Afrika. Grappig genoed verkochte ze er preceis hetzelfde (vis, opgerolde varkenshuid, tandeborstels, sieraden, fruit en potten en pannen en heel veel 2ehands schoenen) als in Accra, dus we hadden het snel gezien. We gingen hierna naar het paleis van de Ashantikoning. Wij hadden een prachtig paleis met goed en zilver verwacht, maar we moesten onze verwachtingen hierover iets bijstellen want het bleek ten eerste dag we niet in het huidige paleis mochten komen (door de bomen heen hebben we er wel een glimp van opgevangen, maar het zag er meer uit als een luxe villa). Het museum waar we doorheen geleid werden was vroeger het paleis geweest (t was meer een groot herenhuis). Geen antiek ledikant en goud servies, maar een oude zwart-wit televisie, een bruin leren stoel en allerlei meubels die er in die tijd bij hoorde!! Na deze rondleiding begon er eentropische stprm waardoor we even de tijd hadden om te bedenken wat we nog meer konden gaan doen..maar we konden niet veel meer bedenken, aangezien we al door de highlights van Kumasi heen waren!

De volgende dag gingen we daarom een stukje verder dan kumasi, naar het bosmtwi meer. Met de trotro, over naar een andere, en weer een andere, stukje met de taxi en toen waren we er. RUST dacht ik! Maar helaas, er kwam meteen iemand op ons af die wilde dat we bij het informatiecentrum kwamen. Daar kregen we wat uitleg over het ontstaan van het meer en werd ons een papier gegeven over de donatie die je kon geven.Hierna bleef het stil en we zeiden dat we daar geen behoefte aan hadden, maar de man bleef (heel vervelend) doorgaan op het balang van donaties voor het planten van nieuwe bomen. Na een kwartier hadden we allebei een punthoofd van deze man en nogmaals vertelde ik hem dat we al een tijd in Ghana waren en aan verschillende goede doelen hadden gegeven, en dat het nu klaar was. Uiteindelijk liet hij ons met rust, al was het niet met een lach op zijn gezicht hahah. We liepen een stukje langs het meer dat omringt is door bergen (soort italie-idee) en dronken een kopje thee waar we werden afgezet met de prijs. Ik had het daarna al weer redelijk snel gehad en we gingen weer terug! 'S avonds aten we voor het allerlaatste samen en daar werd ik wel een beetje treurig van.We vierde het einde van onze vakantie samen met een bananenmilkshake.

De volgende dag vertrok Eva naar Tamale en ik een paar uur later naar Accra, waar ik me vermaakte door mijn tas in te pakken, paspoort op te halen en nog wat souvenirs kocht (bij een oude bekende die mij natuurlijk herkende, maar ik hem in eerst instantie niet haha) en natuurlijk door weer heel wat vrienden te maken. (tja alleen ben je een ''makkelijke prooi'', dus heb weer heel wat handen mogen schudden en verzoeken gekregen om e-mail of telefoonnummers uit te wisselen)..

Inmiddeld ben ik weer thuis en probeer mijn best te doen om weer te wennen aan het mooie weer hier in nl! Gek om weer in een mooi schoon huis met mooie spullen te zijn, te ontbijten wat ik maar wil (in plaats van wit brood met jam iedere dag) en zelfs te kunnen typen zonder dat de computer vastloopt. Ik heb in ieder geval een SUPER leuke tijd gehad!

Nogmaals bedankt voor al jullie lieve berichtjes en medeleven!

liefs van mij.

hoe handig straatnamen kunnen zijn..

Hallooo!!

Tja, hoe handig straatnamen dus kunnen zijn...gisterenavond ben ik aangekomen in Accra om vanavond Eva van het vlieveld op te halen omdfat we nog een weekje gaan reizen hier. Ik dacht dus, ik moet me een hele dag alleen vermaken in Accra, dus ik ga ons appartement vast opzoeken, om mijn tas te dumpen en dan mezelf zonder bagage te vermaken. Gelukkig was ik niet alleeen (over allerlei toevlligheden straks meer) en ging richting de campus avan de universiteit van GHana waar ons appartement zou zijn. Wij met de trotro, wat niet echt een succes is met zware backpack en tas met zo'n prpovol busje. Onderweg raake ik aan de praat met 3 amerikaanse meisjes die op de campus woonde en wel een stuik met me mee wilde.

Aangekmen op de campus, ik wist dat he ongeveer bij een bibliotheek moest zijn, die was snel gevonden, maar dan....ze kenne hier nameljk geen straatnamen. Aan verschillende mensen gevraagd of ze ons appartement kenden...niemand...nummer bellen...nummer niet in werking. We waren al een tijd aan het zoeken en aangezien bekende hotels vinden al een moeilijkheid is zag ik er weinig hoop in. Ik heb inmiddels dus iets anders geboekt, want anders kunnen we niet eens slapen vanavond. Ik baal echt verschrikkelijk nu!!!! Want de annulering kan tot 48uur en dat is al voorbij....damn!

Maargoed, terug naar de leuke dingen van de reis! Ik ben dus gisteren vertrokken vanuit Tamale, en dit keer ging ik alleen want Rosanne en Maryse hebben nog wat extra tijd voor het vrijwilligerswerk. Stiekem vond ik het wel spannend om alleen op pad te gaan en mezelf in Accra te vermaken, maar het is atyuurlijk allemaal goed gekomen.

Ik stond om half 5 op want moest om half 6 op station melden. Het regende (net als de hele afgelopen week)! Er was nog 1 ander blank meisje, haha grappig dat je elkaar dan gelijk opzoekt he! Dit keer voelde ik me een ervaren reiziger, want ik kende de stations en wist ook dat ik eten moest kopen voor onderweg, dus ik zat in de bus met mijn rijst en kip (gelukkig geen voedselvergiftiging). De reis verliep sneller als ik dacht, binnen 14 uur was ik ni Accra. Onderweg stopte ik bij Kumasi, ik liep er wat veloren rond, toen ik een oude bekende van de introductieweek zag, zij was daar om een kaartje te kopen voor de volgende dag! hoe toevallig dat je elkaar daar op dat moment ziet. Aangekomen bij mijn hotel (ik had het goed geregeld vond ik zelf want ik deelde een taxi met het franse meisje en bleef net zolang in de taxi zitten tot de chauffeur me tot de deur had gebracht (aangezien er geen straatnamen zijn duurt het even voordt de chauffeur het gevonden heeft). Nadat ik had ingecheckt zag ik 5 nederlandse meiden die ik ook ha leren kennen tijdend de introductieweek! Zelfde hotel, in een stad als Accra! Dat voelde natuurlijk wel fijn, om bekende om me heen te hebben haha.

Afgelopen week ben ik naar het SOSkinderdorp geweest in vlak bij Tamale. Ik was vorige week namelijk op stap met Rosanne en onze gastmoeder toen er vrouwen van het soskinderdorp naar ons toekwamen en ons uitnodigde er ee kee te komen kijken. Onze gastmoeder zei dat ze ons een keer wilde brengen en dat heeft ze gedaan! Echt waanzinnig mooi, heel groot terrein,nheel nieuw en verzorgd. ongeveer 8 huizen waarin 5 tot 7 kinderen wonen die verzorgd worden door een ''moeder'' die moder woont er zelf ook (4 dagen in de maand verlof!), kleinschallig dus. Heel mooie huizen met 2 badkamers (voor meisjes en jongens), slaapnamers met stappelbed en een huiskamer met bankstel, eettafel, telefvisie etc en keuken. Ik denk dat zelf in Nederland het er net zo verzorgd uitziet overal, maar het is ook pas open vanaf april. We mochten ook foto's maken en gingen alle huisjes lang (tja na 3 hade we eigenijk weh gezien hahah).

Ook ben ik met Maryse en Rosanne naar een schooltje naast ons huis geweest, we liepen erheen met de vraag of we even mochten kijken! Ja natuurljik! iedereen terug naar de klassen en netjes opstaan als wij binnenkwamen. Maryse had beessies van de AH mee, Rosanne en ik wat potloden/punteslijpers en armbandjes. Overal deklassen rond en uitdelen maar! Erg leuk, kinderen waren erg enthousiast, wilde graag op de foto en toen we weg gingen was het: GVE me TOY! Dat hoorde we vanaf dat moment natuurlijk elke keer toen we langs het schooltje liepen haha.

Rosanne en ik zijn ook nog een kijkje wezen nemen in een dorpje vlak bij ons huis, een community met lemen hutjes en rieten daken. We waren wat onzeker want mensen willen hier nog wel een boos worden als je foto's neemt in het openbaar (ze denken dat je er geld mee verdient) dus eerst durfdewe alleen foto's te maken op plekken waar niemand liep. Maar al snel werden we geroepen door een groep mannen en bij navraag mochten we foto's maken (en kreeg ik de vraag met big smile: Do You love me?haha, nee sorry ik heb al een vriend;). We liepen verder en zagen acheter een hek wat vrouwen koken op de grond en we liepen er gewoon heen (wie niet waagt wie niet wint) er kwam al snel een dochter die engels sprak en die haar moeder/tantes/oma's en broertjes in de juitste posite zetten voor een foto. Na heel wat foto's vonden we het tijd om weer weg te gaan.Leuk om te ervare hoe open en vriendelijk die mensen zijn, als je hun dorp komt bezoeken.

Deze week dat dus mijn laatste en op donderdag mocht ik dan mijn camera meenemen om foto's te maken!!! JIppie. ik ging geljk aan de sag zodra ik de bedjes had opgemaakt, maar dat was blijkbaar niet de bedoeling want ik moest wachten op iemand. Toe die persoon er eenmaal was, mocht ik opeens wel foto's maken alleen lagen bijna alle kids op bed (GRR, waarom zijn ze soms zo onlogisch hier?). Ben nog even wat langer geblevn om alle lieverds erop te zetten, Jammer dat het alleen die dag mocht, want de leuke momenten kan je natuurlijk neit plannen. Maar heb wel een leuke herinnering.

Mijn tijd zit er al weer op! Ik ga zo eva vn het vliegveld halen.Ik ga dus met haar reizen, eerst paar dagen in accra, cape coast en dan kumasi. Ik hop nog wat te bloggen, maar kan niks beloven!!

Liefs

Mole

Hallllo daar in Nederland!

Deze week met mijn gastmoeder naar de markt geweest. Ik wilde graag zien hoe zij boodschappen deed. maar helaas begreep ze dat niet dus gingen we alleen voor mij naar de martk, maar ze kon me wel helpen met de prijzen voor souvenirs. Ze bracht ons met de auto, maar ik kan zeggen dat ik een fantastische en zelfverzekerde rijdster ben naast haar!! Dat wilt wel iets zeggen, ik kreeg bijna de neiging zelf achter het stuur te kruipen, want het leek wel alsof ze niet eens wist hoe ze de ramen van de auto (automatisch) dicht moest doen haha. Ze heeft me gelukkig wel goed door de markt geleid.

Ik heb denk ik trouwens al een aaroge kennisenkring opgebouwd, of misschien hebben mensen mij/ons tot hun kennisenkring gevoegd, want overal waar ik (vooral met Rosanne) ben, komen we iemand tegen die zegt dat hij ons kent (wij kunnnen al die donkere gezichten nit onderscheiden haha), na lang nadenken komen we er dan achter dat we die persoon ooit gesporken hebben op een station, internetcafe, markt of bij het stoplicht! Veel sociale controle, ook wel veilig, soms vervelend want bijvoorbeeld gisteren kwamen we zo'n ''kennis'' tegen toen we in tamale gingen eten en zonder iets te vragen bleef hij er de hele avond bij zitten (zonder veel toegevoegde waarde), eerst denk ik vaak; wat moet je nou van ons,maar aan de andere kant is het soms ook wel gezellig.

We hadden gepland omdit weekend naar mole national park te gaan! Dusdonderdag was mijn laatste werkdag voor deze week, Helaas voeldeik me niet lekker en ben ik eerder naar huis gegaan om mijn bed in te duiken. Die nacht kwam alle rijst, broodenz ervan boven enonder uit ,maar toen de wekker 12 uur later ging voelde ik me gelukkig wel een stuk beter. Ik was natuurlijk erg bang dat ik het weekend Mole moest overslaan, maar dat bleef me bespaart. De ochtend dat we weggingen was het Maryse die alles eruit kotste, maar toch vertokken we.

Na een lange en hObbBeliGe weg, waarbij de bus nokkie vol met mensen werd geladen (gelukkig hadden we zitplekken) en alle afrikaanse billen in deneus van Marysewerden geduwd (zij zat bij het gangpad), kwamen we aan in Mole. We hadden kaartjes gereserveert via een contactpersoon en even waren w bang dat we een probleem hadden want toen we er naar het busstation om vroegen, werd er verteld dat de bus vol was...gelukkig kwam hij na een tijdje met de kaartjes aanlopen (het duurt alleen wat langer hier haha).

We kwamen in de middag aan bij Mole, waar we ons gelukkig prezen met een ruime driepersoonskamer, een goddelijk bed, waar je geen planken in volede en een badkmaer met bad! (helaas, water deed het niet). We besloten lekkert een plons te nemen in het zwembad, helaas spoelde onze bruine kluer, die we in de bus hadden opgedaan gelijk af, want die bruine kleur was van het stof geweest, dat in alle hoekjes en gaatjes terecht kwam. De volgende dag toen ik eindelijk mijn haren kon wassen kwam er oranje stof uit haha. Bij het zwembadwerden we aangevallen door bavianen die mijn (lege) blikje drinken pikte! haha, ze weten precies waar ze eten moeten halen. Elke keer als we m aan zagen komen, stoven we weg...enge beesten..

De volgende ochtend zijn we weggegaan voor een loopsafari om half 7 in de ochtend en heb ik olifanten van een paar meter afstand gezien, echt heel gaaf. We gingen onder begeleiding van een gifds met een enorm geweer, dus dat was een veilig gevoel, want die beesten kunnen 50km p/u lopen hahah, zou je niet zeggen als je ze ziet sjokken. Verder heb ik nog apen, antilopen, waterbuffels en dat soort beesten gezien. De tocht duurde ongeveer 2,5 uur en het was pokkewarm, dushet liep letterlijk met straaltjes naar beneden. ik heb die dag wel3 liter gedronken haha. Na deze hetesafari gingen we lekker ontspannen bij het zwembad,gelukkig werden we niet lastig gevallen door apen. Die avond konden we lekker genieten van iets anders dan rijst. de volgende dag vertrokken we met een busje dat ons kwam ophalen om 10 uur, de normale bus vertrekt namelijk om 4 uur in de ochtend, datvonden we zonde, want we wilde nog in de zon en zwemmen.helaas regende het die hele nacht en de volgende dag was het bewolkt, dus van zonne kwam het niet. tochwaagde ik als enige in het hotel een duik in het zwembad.ik was al heerlijk aan het zwemmen toen ik door maryse en rosanne lachtend werd gewezen op het bordje waarop stond dat het zwembad werd behandeld en dat je niet mocht zwemmen....inmiddels leef ik nog en mijn huis zit er ook nog op, dus het zal wel niet zo erg geweest zijn hahah.

Het busje waarmee we teruggingen was te hilarisch voor woorden, het was een oud Nederlands busje, want er stonden nederlandse treksten bij de bestuurder. De stoelen waren bijna allemaal kapot en ik zat achter Rosanne, aan het einde van de rit kon ik amper zittenm omdat haar stoelen naar achteren waren geschoven hahah. We waren er al bang voor, maar onderweg moesten er ook andere mensen bij, 20 studenten, die zich in het busje propte, maar als echte nederlandsers zorgde we er voor dat we dit keer genoeg ruimte voor onszelf overlieten (tenslotte betalen we ook het meeste haha).

Ik ben vandaag na het werk naar het ziekhuis geweest. 2 ierse vrijwilligers werken daar, en dat liet ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan! Wat verschrikkelijk zeg. Ik was al voorbereid, want ze hadden verteld dat er geeneens drinkwater voor patienten is, en de zorg is het belabberd. Een patient is bijvoorbeeld verlamd geraakt aan een been na het verkeerd zetten van een injectie!!Ik dacht dfat ik weinig geleerd had op school, maar ik weet dan toch wel degelijk iets...Een jongen met gebroken arm was (door dorpsgenoten) verteld dathijzijn arm naar bedenen moest houden omdat het vocht anders naar zijn elleboog zou gaan en dan geamputeerd moest worden!!! hoe erg al die kleine dingen al fout gaan. In het ziekenhuis was geen sprake van witte steriele omgeving, bedden pal naast elkaar zonder gordijn, zonder bedovertrek, vies en overal papieren, papieren, papieren! Ik hoop deze week nog terug te kunnen, want ik heb niet veel gezien.

Ik moet stoppen!

HHHheeel veel liefs, en nogmaals super bedankt voor de reacties!

Het weekend

Hallo allemaal,

super bedankt voor de lieve berichten, leukdat iedereen zo meeleeft!

Vandaag, was gelukkig een leuke dag in he weshuis. Eigenlijk lijkt hett alsof sinds Maryse (zij vberblijft in hezelfde gastgezin en wij kennen haar vanb de inroducieweek), dit weekend is aangekomen, alles meer op rolletjesloopt haha! We krijgen nu warm eten in de middag, heben na een week al 2 keer fruit gekregen en vandaag, was het erg goed in het weeshuis, er waren vandaag 2 nanny's en ze waren erg aardig, ze gingen er voor de verandering ook niet vandoor, maar bleven een tijd bij de kinderenen zongen zelfs voor de kinderen en danse even met ze! Positieve aandacht dus in plaast van da ze aanb het schreeuwen wareen. Helaas heb ik morgen de middagdienst en moet ik waarschijnlijk werjken met een een eche bitchnanny, |Rosanne was vandaag de klos met haar te werken en ze is de hele avond alleen met de kinderen geweest en kreeg af en toe alleen een bevel van haar., Ben benieuwd dus...

Het weekend was lekker! Vrijdag naar Sparkles geweest, een restaurant die zich vooral rich op vrijwilligers, dus kon eindelijk lekkere salade eten, wantdat mis ik wel haha! daarna was er een dansvoorsellingk, met traditionele dans, MANN wa kunnen die mensen dansen, vooral de mannen waren ech extreem soepel in de heupen, zeer aangenaam om naar te kijken;)

De volgende dag hebben we het rustig aangedaan aangezien Rosanne de dag efrvoor zich niet goed voelde. WEe zijn dus even de stad ingeweest, hebben wat gezond en zijn 's avonds weer naar sparkles geweest voor een live peformance..da viel erg tegen, wel allemaal ghanezen jongeren die zich hadden opgedoft, maar de lokale zanger was nog erger dan jantje smit!

Zondag ging de wekker om half 6 omdat we om half 7 op he station wilde zijn, we gingen naar de kinampo watervallen. Er zijn geen vase busijden, er gaat gewoon een bus wanneer er eenje aankomty en vol is, een aangezien dit ghana is betekend dat: WACHTEN!! een uurtje, 2 uurje, 2,5 uurtjes en 3 uurtjes! Gelukkig konden we toen weg en waren we er na 2,5 uur rijden. De waterval,vooral de laastste was wel erg mooi en natuurlijk konden we het niet laten om er een duik in te nemen! Je kon ook onder de waterval zittten, dus dat probeerde we (nog heel moeilijk om onder so'n harde sroom water te komen haha), maar dat was wel heel vet! Tja, dan moet je ook weer terug, en hoe doe je dat zonder te vallen/uit te glijden? Gelukkig zijn er alijd behulpzame ghanezen die er niet voor terugdeinzen om je te helpen en daarbij ''per ongeluk'' bepaalde lichaamsdelen aan te raken...maarja liever veilig beneden ahha. Het plan was om daarna nog naar een apenreservaat te gaan, maar aangezien ons tijdschema nogal in de war was geschopt met wachten, gingen we hte niet meer redden, aangezien de laatste troro om 5 uur vertrok. Een trotro is een soor minibusje die helemaal vol wocrt gepropt met mensen, kip pen, bagage en baby's gelukkig waren er bij ons geen kippen dit keer. Het was goed te doen tot 1,5 uur, toen begon de decubitus op te spelen hahah!

als troost maar bij sparkles gegeten!

Liefs van het warme maar bewolkte Ghana!!

Het weeshuis!

Dag allemaal!

Deze week is het vrijwilligerswerk begonnen. Maandag zijn we even kennis wezen maken maar gisteren was onze eerste echte werkdag! Gelukkig werken Rosanne en ik deze week samen (al vullen we elkaar niet erg goed aan bijv kunnen we beide niet rekenen, vergeten we beide hoe de plek heet waar we wonen etc).

Er zaten ierse meiden bij ons in het gastgezin die inmiddels weg zijn, die ons hadden verteld over het weeshuis, dat de nanny's en de baby's er lief waren maar dat het management erg lastig is. We waren gelukkig voorbereid, en idd ook bij ons kwam er een contract op tafel wat we moesten ondertekenen waar in stond dat we 6 dagen in de week moesten werken, verplicht 1 nachtdienst in de week en geen vrije dagen als je korter dan 6 weken bleef. En dat noemen ze VRIJWILLIGERSwerk. De ierse meisjes hadden hierover geklaagd en gelukkig had dat positieve effecten voor ons want toen we vertelde (met poeslieve glicmlach) dat wij hadden begrepen dat we het weeeknd altijd vrij waren, en dat we daarom voor een ander weekend al een hotel hadden geboekt, gaf ze ons hiervoor ''toestemming'' en zei ze dat we geen weekenden hoefde te werken. Ook de verplichte nachtdienst werd veranderd in,verzoekom dit eens te doen.Dat viel ons toch weer mee, want die vrouyw heeft echt de stem van een heks.

Dat is wel erg wennen, zo'n weeshuis in Ghana. Op zich is het weeshuis erg goed, het ziet er redelijk netjes en goed onderhouden uit, de (11) kinderen krijgen genoeg te eten en ook worden ze iedere dag gewassen. We hoorden al dat mensen hun kinderen hier slaan, en er anders mee omgaan dus we waren voorbereid op het erste. Dat heb ik gelukkig nog niet gezien, dat ze de kinderen slaan (ee keertje vandaag dat een kindje een tik op de vingers kreeg, oke..dat kan).

Maar dag 1 kwamen we daar en lagen de 11 kinderen door de kamer verspreid, allemaal vies, onder de pis en kwijl en snot, baby's hadden ze op de grond gelegd, die hadden vervolgens hun melk hadden teruggespuugd waardoor er overal witte vlekken in het tapijt zit. Erg hygienisch uds...vervolgens werden de kinderen 1 voor 1 gewassen (we hebben 1 wasbak) met gloeiend heet water...verschrikkelijk! Ik had vandaag een baby uitgekleed om te worden gewassen dat mocht ik zelf geloof ik niet doen, alleen de nanny mag dat, maar die was er vandoor gegaan en de baby lag er al zo'n 5 minuten naakt te wachten, dus ik dacht, ik sop m zelf lekker af! Dus ik ging aan de gang zoals ik het hun had zien doen, maar toen kwam die heks van een nanny binnen met de mededeling dat het water te koud was, dus deed ze eer kokend heet water bij, ze wast de kinderen zo heet, waar ik zelfs de afwas niet mee zou kunnen doen! Arme kleintjes, gisteren huilde ze niet, dus ik dacht die zijn het misschien gewend, maar vandaag krijste ze allemaal wl degelijk. Zo gaat het ook met het eten, gloeiend hete melk.

En ik kijk ook de andere kant op als ze de kindern uit bed halen, want iedereen pakt die kinderen aan 1 arm op, zo het ledikant uit! En hop, ze worden zo het bed weer ingepleurd. gisteren gingen de kinderen er na het wassen gelijk weer in (baby's en kinderen van 1,5) om te ''slapen'', ofterwijl om de nanny wat rust te geven. Vervolgens liggen die kinderen de hele dag in bed, en o wee als je er eentje uit haalde! We hebben ons dus vanaf half 10 stierlijk verveeld, de nanny lag lekker te slapen op de grond. Toen ik vroeg of ik de kinderen die wakker waren mee naar buiten mocht nemen, was het antwooord dat het te slecht weer was :HAHAGHAGA, in Afrika? het was die dag wat bewolkt en ne 1 graad koeler, perfect zou ik denken, maar nee. Gelukkig ochten ze uiteindelijk wel in de speelkamer. Vnadaag hebben we het anders aangepakt, nog voordat de kids in bed werden gegooid hebben we ze mee gepakt en ballonnen opgevblazen, dat vonden ze geweldig! Vandaag hoefde ze pas om kwart over 10 naar bed, en toen sliepen ze omdat ze moe warenm , niet uit verveling. Wij sliepen daarna wel van vervelend, want toen was er niks te doen. Maar elke dag gaat iets betere worden, morgen koekjes en kaarten mee, om het gezellif te maken voor onszelf, en misschien wat klusjes om t weeshuis doen (al zou ik niet kunnen bedenken wat).

De Ghanezen zijn hier niet echt van de beleefdheden inwoordgebruik dus het klinkt al vaak alsof ze bevelen geven, maar die nanny is helemaal erg, YOU, CHANGE DIPPERS! aan de ene kant snap ik het wel, maar aan de andere kant kon ik het niet laten om te zeggen, of course, your welkom!

Het blijere nieuws is dat we eindelijk onze gastmoeder hebben onmoet, en dat de ierse meiden die bij ons in het gastgezin zaten weg zijn, daardoor hebben wij hun kamer met ventilater kunnen innemen (we zijn3 nachten lang koorstig wakker geworden van de hitte)!! De badkamer is nu voor onszelf, die heb ik maar even grondig gereinigd met dettol (heilig spul voor ons), want het was te vies voor woorden. Ook is deze kamer redelijk mier en stof vrij. Ook het matras is een verbetering! Helmaal leuk was het dat Radia (ons gastzusje van 8) ons wilde helpen en enthousiast de vloer begon te schrobben, de meubels ophing en een nicht van het gezin gordijnen voor ons ophing! Een paleis hebben we nu! Moeder is gistern thuisgekomen, en we kregen opeens lunch en vanochtend ei op brood! Het moet niet luxer worden! Helaas was het avondeten minder succes, een soort bal die naar kots smaakt, met een lekker sausje. Gelukkig hebben we zo onze voorraden haha. Gisteren hebben we samen met Raadia en haar nicht (Haalia ofzo) gekaart, in de winkel voor hun huis. Haali is 19 en heeft zomervakantie, maar dat houd in wassen, voor ons koken en op de winkel passen. Het was leuk om te zien hoe ze opfleurde van een potjes kaarten, want echt contact krijgen we niet.

Ik ga stoppen, anders is het teveel lezen in een keeer hahah!~

Heel veel liefs van mij, bedankt voor de lieve berichtjes en jullie gedachtes aan mij!

Kus

Mijn gastgezin

Nog een poging dan maar! Bedankt voor de reacties,doet me goed.

Ik ben inmiddels in Tamele, bij mijn gastgezin maar het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven dus er is veel gebeurd.

Ik zal beginnen met de reis hier naar het verre Noorden toe.We zijn om 6 uur opgehaald om naar de bussen te vertrekken. Om 8 uur ging de bus uiteindelijk weg. Het was een erg lange reis want we waren uiteindelijk om rtond kwartvoor 10 in de avond aangekomen. Ik had me voorbereid op het ersgte want het scheen niet alleen een lange reis te worden maar ook onconfortabelwant de weg zou vol gaten zitten. Maar gel;ukkig was de bus met airco en de stoelen zaten best zacht, want gaten waren er wel degelijk! Soms slingerde we van lings naar rechts over de weg om de gaten te kunnen ontwijken. Gelukkig was dit niet al de tijd, maar opsommige stukken. De weg erheen was erg mooi, rode zandwegen met tropisch bos aan de kant, echte afrikaanse lemen hutjes, geit op het dak van een auto,een man die eeen soort rat van een meter probeerde te verkopen langs de kant van de weg,blote jongetjes die heel blij zwaaien.

Na een lange rit werden we opgevangen van iemand van de organisatie die ons vervolgens over droeg aan onze ''gastbroer'' (ik zit samen met Rosanne in een gastgezin), alleen konden we nog niet met hem mee want hun huis was nog niet klaar (?) Dus gingen we mee naar het gasthuis van 2 ierse vrijwilligers (maickel en Marie). We waren blij als kinderen toen we onze grote kamer zagen met 2-pers bed en ventilater (waauw it''s beautiful!) maar achteraf moesten we erg lachen, want het was een oude vieze kamer en de lakens stonken naar dode ratten, schimmel, vochtplekken...dus...Aangezien we in de bus geen kans hadden gekregen om iets te eten te kopen (in de zin van lunch of dinner) en we ook geen eten kregen bij het gastgezin, bestond ons dinner uit chocoladekoekjes en winegums hahah.

De volgende dag werden we weer door onze ghastbroeg Mohammed opgehaald en naar de organisatie gebracht om wat zaken af te handelen. Na afloop zijn we naarzijn huis gegaan waar we zijn zusje Raadia hebben ontmoet, ze is 8 jaar maar erg wijs en ze weet preceis wat ze (van ons) wil! De andere 2 meisjes van de familie zitten opeen soort kostschool,eentje hebben we even gezien en die ander komt voorloping nog niet thuis. Onze gastmoeder hebben we nog niet ontmoet,die komt morgen van een trouwerij terug. De vader is erg vriendelijk. Mohammed (onze zeer aantrekkelijke gastbroer) heeft ons de eerste dag wat wegwijs gemaakt en vond het denkik wel gezellig met 2 nl meiden in huios, maar helaas moest hij overweg (heel vreemd)...haha,hij heeefteen nieuwe baan in Accra waarvoor hij was opgeroepen ofzo..beetje vaag.We missen hem eigenlijk wel want het hihj vertelde ons veel over het reilen en zeilen hier, en daarbij voelen we ons ierts minder op ons gemak aangezien de vader en de nicht die in er wonen ons nog niet zo goed wegwijs hebben gemaakt.

Maar goed,we hebben vanacht voor het eerst geslapen bij onzxe gastfamilie en dat was een hele ervaring. We waren blij zte zien dat het geen lemenhutje was,en we kregen zelfs de kamer van Mohammed. Het huis betsaat eigenlijk uit 2 delen, het het hoofdhuis met keuken en keuken en de slaapvertrekken in een gebouw erchter. We waren eerst erg blij want onze kamer had een bank, tv, koelkast en een 2-pers bed. Tegen de tijd dat we ons hadden geinstalleerd waren we iets minder blij, het stinkt namelijk naar kippenhok en giet, de koelkast bezat een troep grote rode mieren, de tv doet het niet, en het bed: OH MY!! Daar kanik echt niet over naar huis schrijven, maar iok ga het toch doen: Erligt alleen een vulling op het bed met een soort van syntetische sierlaken erop. Het ergste is dat we van andere vrijwilligers hoorde dat ze vreemdebeten op hun benen hadden en dat ze dachten dat dat kwam van vliegen uit het matras....slaaplekker...De ventilater doet het ookniet, dus het was ook erg warm. Daarbij is de kamer erg smerig,overalzit stof, de kamer is nooit schoon gemaakt en al heellang niet in gebruik...net als de WC.Maarbuiten dit om zijn we tevreden hahahah we kunnen er gelukkig hard om lachen!Gelukkig is de douchestraal wel lekker groot en hebben we gezeldschap van de kippen naar het hok vande badkamer!!

Vandaag zijn we naar een kerkdienst geweest en dat was een evaring apart!! Iedereen stond uitbundig te dansen alsof we in de disco stonde, en ingestudeerde pasjes en wel!en te zingen (ik dacht dat deze mensen altijd mooi konden zingen, maar dat is niet zo), in zichzelf te bidden (alsof ze acteren zo overtuigend). Het duurde wel erd lang een lied duurde wel 20 min. Aaan het einde werden we uitgenodigd voor een discussie,zeer ongemakkelijk: do YOu LOVE Jesus? Do you read de bible? Tja beetje lulig omdan te zeggen dat je alleen even kwam kijken hoe zij zich staan uit te sloven...

Na deze vermoeinde mis zijn we naarhet zwembad gegaan met Raadi, De 2 ierse vrijwilligers en hun gastkids, 8 totaal (in 1 taxi, moet kunnen hahaha). Erg leuk, vooral ook omdat er veel Ghanezen jongeren naar me toe kwamen met de vraag pf ik echt kon zwemmen?Hwelemaal naar de andere kant van het zwembad? Of we ze dat konden leren?

Over onze voedingstoestand: tja mam dat ik wat mager wordt kan wel lkoppen, Toen we in de bus zaten hebben we geen kans gehad om eten als lunch of dinner te kopen en toen we laat aankwamen ibij ons gastgezin natuurlijk ook niet, dat was dus een dag met biscuitjes en winegums, Gisterochtend hebben we wit brood gekregen eneen uur laternog een keer witbrood met ei (favoriet voedsel voor toeristen) van de man van de orgainastie hier, die er op stond dat wij van hem ontbijt kregen., In de middag hebben we geen lunch gekregen van ons gastgezin, dat vonden we niet erg. Gisteren rijst met tomaaten/uien suas gegeten, vanochtend witbrood, vanmiddag leek het alsof we weer niks kregen dus hebben we omwat witbrood gevraagd (ons gastgezin heeft voor het huis een winkeltje waar de jongste Raadia overdagin het weekend op past), vanavond gekookte Yam Yam,dit lijkt op een soort aardappel, met een tomaten/uiensausje...dus niet echt gevarieerde voeding zoals wij het kennen. Maarja, zo realiseren we ons hoe luxe we het hebben in NL, en het is maar voor een paar weken.

Ik zie dat het uur alweer voorbij is, ik heb nog niet eens over de andere avondturen kunnen schrijven van afgelopen week, maar dat komt miss nog!

Ik heb het in ieder geval nog steeds goed naar mijn zin, het is erg gezellig ommet Rosanne in hetzelfde gastgezin te ziten en ookde Ierse vrijwilligers zijn erg aardig!

Liefssssss

AFRIKA, damn!

Daaaammmnnnn!!

Ik zit al een uur te typen op de avontuen die ik heb meegemaakt en mijn gastgezin, en dat het easy, easy (zeg maar slome) Ghana mij niet kan irriteren,druk ik op verzenden, is er juist op dat moment geen internet mee!!!

Nou ben ik dus even niet goed geintergreerd en baal ik als een stekker want ik heb geen zin om nog een uur in dit zweethok te zitten tikken!

GRRRR...morgen dan maar misschien. Het is in ieder geval nog wel erg leuk en heb veel te veel gezien en meegemaakt! Maar morgenmisschien een verhaal.

xxx

Mijn eerste dagen in GHana!!

Hallo allemaaallll!!!

HET IS HIER VET!!! Ik heb het echt super naar mijn zin hier en alles is goed geregeld (al begon mijn avontuur wat minder gestructureerd haha....

Zondag vertrok ik met mijn ouders naar schiphol. Daar had ik afgesproken met Maryse en Rosanne,2 nl meiden die samen met mij in hetzelfde gastgezin zitten en hetzelde werk gaan doen als ik! Rosanne was net als ik heel erg op schiphol dus besloten we ons vast te gaan inchecken. we werden doorverwezen naar een incheckautomaat, waar we ons 3en tegelijk onden incecken! heel handig dus...alleen bleek dat het opeens niet kon vanwege overboekingen in het vliegtuig? Dus wij naar balie 15. Inmiddels was Maryse ook aangekomen (de had vertraging met de trein gehad). Toen moesten we opeens naar balie 16, dus wij daar met tassen, jassen, backbacks en afscheidscomitee heen. Helaashad de klm-mevrouw niet zo goede medeweling voor ons, want rosanne had geen zitplek (!!!!) De klm had zware overboekingen en zij had dus geen plek. Ze zou waarschijnlijk een andere vlucht moeten nemen!! Wij waren natuurlijk heel etrg verontwaardigd! De vrouw gign bellen en bood ons ieder een flink bedrag als we alledrie onze vlucht zouden laten gaan en een andere vlucht zouden nemen. Maarja,wij wilde natuurlijk dat ons avontuur zou beginnen, dat geld waren we toch al kwijt en daarbij werden wij uiterlijk zondagavond verwacht in Accra voor het begin van ons programma! Na wat zielige verhalen over, wij, studenten, die goed werk zouden gaan doen in GHana, en daar ook al veel kwijt aan waren, kwam er toch een zitplek voor haar vrij! In het vliegtuig zaten we in eerst instantie niet naast elkaar,maar met hulp van de stuwardes(ik ben de nltaalkwijt,is dit wel een nl woord?)hebben we een ghanese man (die zich al helemaal had geinstaleerd op zijn stoel,en het waarschijnlijk wel zag zitten om6 uur lang tussen 2 blonde damesin te zitten) weten weg te krijgen zodat we met ons 3en bij elkaar konden zitten.

Maandag zijn we lekker naar het strand gegaan. Dat stelde eigenlijk niet zoveel voor, het was erg stil en verlaten maar in de loop van de dag werd het lekker druk. Eerst dacht ik wat met ik de eerste dag op het strand? Ik wil iets van Accra zien! Maar daar moet ik op terug komen, want ik heb toch veel van Ghana kunnen zien, of eigenlijk van de ghaneese mannen hahah. Elke keer kwamen er mannen langs om schilderijen, zonnnebrillen, sigaretten iod te verkopen, je nagels te lakken of je met een paard rond te rijden. Ze staan eigenlijk in de rij,om alles te laten zien aan ons;de obruni's (blanken=mensen met geld). Gelukkig gaan ze ook wel weg als je duidelijk nee bedankt zegt. Ook kwamen er mannen naar ons toe; please give me your phonenumber,I want to be your friend! hahah. Ghanezen vinden het heerlijk om te lachen, dus als we er een grapje overmaakte vonden ze het ook weer oke en gingen ze weer weg. Het is even wennen dat ze naarje toekomen (een paar keer kwamen er mannen naar os toe die gewoon een praatje wilden houden, maar na ee tijdje toch og even hunproducten wilden laten zien),maar gelukkig was ik er al op voorbereid en daardoor hebben we op het strand hele leuke gesprekken gehad, want de Ghanezen vinden het geweldig om over hun land te vertellen.

Zo heb ik op mijn eerste dag al heel wat ghaneese vrienden gemaakt,we werdeal meteen voor een beach-partij uitgenodigd! (haha,wees gerust mam, we gaan NIET!). Ook zijn we wezen kijken bij mensen die doodskisten maken (what?) ja doodskisten, maar dan in de vorm van een vis, colafles, auto iod. Dit is een normale manier om in begraven te worde in ghana! ze kiezen meestel iets wat hun beroep is geweest.

Vandaag hebben we informatie gekregen over alles en nog wat (gezondheid, veiligheid, ons gastgezin etc etc) heel handig,ik denk dat we daardooor goed voorbereid zijn. Daarna hebben we een drum en dance workshop gedaan, helaas werd ik tijdens de drum workshop iets te veel afgeleid door de sexy druminstructeurwaardoor iedereen op mij moest wachtenomdat ik weer het ritme kwijt was haghaah. Ik heb helaas niet het muziektalent van mijn moeder.

Het ganeese dansen ging me gelukkig beter af!

Time flies, er is al een uur voorbij. Ik moet gaan afsluiten.

De eerste dagen zijn voorbij gevlogen! Ik heb echt zin in de komende tijd!!

Liefs van mij